Nee, het ideaalbeeld volgens bedrijfsjournalistiek.nl is de bedrijfsjournalist als strateeg die uit dien hoofde regelmatig op de koffie moet worden gevraagd door andere strategische collega’s, managers en directieleden. En dat allemaal in het kader van een gewetensonderzoek naar de vier veel voorkomende vormen van zelfcensuur. Hoe kortzichtig kun je zijn?

Zo wordt het nog een heel getob om je vak uit te oefenen zonder een minderwaardigheidscomplex op te lopen. Een ‘tekentang’ voor dit soort communicatie-insecten zou wel handig zijn.

De bedrijfsjournalist is gewoon een ambachtsman die alles wat er omgaat in de organisatie vertaalt naar zijn belangrijkste doelgroep, de medewerkers. Hij geeft feitelijke informatie, verklaart ontwikkelingen en maakt duidelijk wat die nu en straks betekenen voor de organisatie en de medewerkers. Voor feedback kan hij intern medewerkers raadplegen of de ondernemingsraad die een eigen verantwoordelijkheid voor zijn communicatie heeft.

Het is het vakmanschap van de bedrijfsjournalist om een verantwoorde balans te vinden tussen wat de medewerkers moeten weten en de belangen van de organisatie die altijd nauw luisteren. Helemaal als er sprake is van een beursgenoteerde onderneming. Ingewikkelder is het echt niet.

Wie dat vakmanschap censuur of zelfcensuur noemt, snapt niets van de bedrijfsjournalistiek. Misschien roepen we dat noodlot wel over onszelf af. Misschien wordt het tijd om de functie van bedrijfsjournalist af te schaffen. Laten we ons gewoon journalist noemen. Ik zie geen verschil met nieuws vertalen en duiden voor krantenlezers.

Het cynische is dat het Koningslied onbedoeld een niet-gewenste saamhorigheid heeft bewerkstelligd. Met afkeer als bindend element. Een lied kan alleen de saamhorigheid dienen als het uit saamhorigheid ontstaat, zoals bijvoorbeeld het Wilhelmus. Dat heeft het Nationaal Comité Inhuldiging onvoldoende beseft toen het op het idee kwam van het Koningslied.

Ik herinner me als de dag van gisteren de saamhorigheid van een jong bureau dat uitdagend pionierde in de onontgonnen markt van de public relations. Toen het een gevestigd bureau werd – het vijandbeeld dat de jonge honden speels hield – verslapte langzaam maar zeker de bijzondere band tussen de medewerkers, de naamgever en het bureau. Pogingen om die saamhorigheid uit de beginjaren te organiseren, waren tot mislukken gedoemd. Professionele communicatie-adviseurs slaagden daar niet in.

Sterker nog: er groeide een tweedeling tussen de provincialen uit Haarlem en omgeving – de pioniers – en de nieuwkomers, generaliserend de Amsterdamse ‘maffia’ genoemd. Zo ontstond er tussen twee uitersten ruimte voor de middelmaat. Dat zullen we straks ook horen.

Je gaat naar een mooi concert. In de kerk van Oostzaan die sfeervol verlicht is met kaarsen. Er is een prachtig programma. Leden van het Koninklijke Concertgebouw Orkest spelen onder andere de Stabat Mater van Pergolesi. Je zit met je vriendin op de eerste rij van het gedeelte met gereserveerde plaatsen. Je hebt nog niet plaats genomen of je trekt je tas open en na enige gerommel komt daaruit de literfles met water tevoorschijn. Je vriendin volgt jouw voorbeeld en vist een flesje op met zo’n lurkdop. Jullie drinken als zuigelingen in de overgang. De sopraan en de counter tenor nemen tussen hun partijen door functioneel en onopvallend een bescheiden slokje uit een glas. Luisteren naar muziek is kennelijk zwaarder voor de keel dan het zingen van tien liederen.

Je zult moeten optreden met uitzicht op twee waterverslaafden.

Ik hoop dat KIOZK niet op het idee komt om The Water Music van Händel op het programma te zetten. Blijf ik zitten met de vraag: is dit nou gemeengoed? Of is het tijd voor actie? Een waarschuwing op flessen mineraalwater: Water is schadelijk voor beschaafd gedrag.

Achter het schilderachtige panorama lag de gebruikelijke vetrichel aan strandtenten en de Pier als een ontstoken blindedarm. Meer iets voor een schilder die genoegen schept in surrealistische uitingen. Bij het zebrapad kreeg ik gezelschap van een echte mevrouw, beschaafd opgemaakt en gekleed in een lichtbeige mantelpak dat speciaal voor schoonmoeders wordt verkocht in een Maison de…..

“Dit is toch verschrikkelijk, meneer,” zei ze en ze klonk oprecht verontwaardigd.  Ze zocht solidariteit. “Er zijn toch mensen die gewoon even willen genieten van alleen maar het strand en de zee? Dat is toch meer dan genoeg? Waarom kan dat niet meer? Ik dacht ik ga hier even verpozen, maar als ik de prijzen van deze etablissementen zie dan moet dat van een kwaliteit zijn die niet thuishoort in Scheveningen. Niet te vreten, zou mijn man zeggen. Zoals de pier er nu bij ligt, meneer, dat is de onverschilligheid van proleten die geld belangrijker vinden dat de ambiance van een badplaats met stijl. Waar moet het publiek heen dat dit allemaal niet wil? Dat net als u en ik even wil genieten van de kust, zonder de ergernis van lawaaiige exploitanten. Wat kunt u hieraan doen?”

De gewetensvraag overviel me. “Het enige wat ik kan doen, is dit soort badplaatsen vermijden,” was mijn laffe verklaring. Het antwoord viel duidelijk niet in de goede smaak. “Ik dacht dat u hierover iets te zeggen had.” Ze wees op de badge van Kubes die aan de borstzak van mijn jasje hing. “U bent toch van het toeristenwezen? Ik dacht meteen, die meneer is vast reisleider. Dus toch een managementcursus?”

Ik voelde me opeens schuldig aan haar teleurstelling over Scheveningen.

In de derde etro scope komt de algemeen directeur met positieve berichten over samenwerking. Joris Schouten, commercieel directeur van Schouten Techniek is aan het woord over duurzame oplossingen in de installatiebranche en Robert-Jan Corporaal spreekt met enthousiasme en passie over de producten en diensten van Repair Care. Technisch directeur Jan Neeft van Etro Vastgoedzorg heeft het over de verantwoordelijkheid die zijn functie met zich mee brengt en de grote verantwoordelijkheid die je als vastgoedonderhoudsbedrijf hebt. Ruud Maas, voorzitter van OnderhoudNL (het voormalige FOSAG en WVB) laat weten dat de naamswijziging niet alleen een cosmetische kwestie is maar een nieuwe insteek. Asbestdeskundige Ronald Broomans vertelt over asbest in ons milieu, gebouwen en woningen en hoe goede inventarisatie veel ellende kan voorkomen. Verder brengt deze etro scope goed nieuws: het Victoriemodel heeft een bouwpluim gekregen, de mutatieafdeling is uitgebreid met nieuwe werknemers en het bewonerstevredenheidsonderzoek dat Etro Vastgoedzorg uitvoert krijgt een hoge respons en een hoge waardering.

In deze mijn etro spreekt Gerhard Steinfelder, senior medewerker bij HVO-Querido (Hulp voor Onbehuisden) over hoe Etro Vastgoedzorg actief is voor de organisatie. We leren collega Danny Kroon beter kennen en lezen hoe het leven van collega Henk Veerman drastisch is veranderd. In een interview met Ronald Brink vertelt hij over zijn eerste jaar bij Etro Vastgoedzorg.

In de korte berichten nieuws over de fusie van FOSAG en WVB: OnderhoudNL, het bewonerstevredenheidsonderzoek dat Etro Vastgoedzorg doet krijgt hoge respons en hoge waardering, een bericht hoe een goede asbestinventarisatie een hoop ellende kan voorkomen. De mutatieafdeling is een aantal werknemers rijker geworden en het Victoriemodel heeft een bouwpluim gekregen. En een interview met Gerbel Pul over ziekteverzuim, en hoe dit bij Etro Vastgoedzorg onder het landelijk gemiddelde ligt.

De vraag suggereert dat het kiezen of delen is: een relatieblad of de klanten online informeren. Kiezen tussen iets ouderwets als een papieren tijdschrift of iets wat helemaal van deze tijd is. In het korte bestek van een blog zijn deze misverstanden niet te ontzenuwen. Ga ervoor het gemak maar vanuit dat beide vooroordelen zijn.

Ik geloof in bladen, omdat bladen maken mijn vak is en omdat ik het leuk vind om te doen. Dat plezier vinden de lezers terug in het blad en daar profiteert de opdrachtgever weer van. In het programmablad zie ik in één oogopslag wat ik vanavond allemaal niet hoef te bekijken op de televisie. Dat gemak biedt het menu van UPC mij bij lange na niet. De VPRO Gids heeft een formaat (plus de artikelen) die het lezen op de wc stimuleert. Ik zie me dat nog niet doen met een laptop of een breedbeeldtelevisie.

Online is een efficiënte weg naar een veelheid aan informatie die snel beschikbaar is. Ik maak dagelijks gebruik van die mogelijkheid. Daar kan geen tijdschrift tegenop. Maar een blad maakt iets moois van informatie. Biedt op een prettige manier verdieping aan en maakt verbanden zichtbaar en duidelijk. Biedt mogelijkheden om de sfeer, de cultuur en de beleving van een organisatie, merk of product uit te dragen. Biedt ruimte aan menselijke en emotionele aspecten.

Een blad is gewoon een handig medium dat in kort bestek een grote variatie aan informatie in uiteenlopende vormen biedt. Die geschakeerdheid maakt het makkelijk om heel veel lezers te bereiken. Een blad laadt het imago van een organisatie op een niet te evenaren manier. Onlinemedia zijn een nutsvoorziening die je – net als gas, licht en water – niet kunt missen.  Een blad is een verrassing voor klanten en relaties. Een tastbaar cadeau als uiting van waardering voor de relatie.

Voor Esta moest je betalen. Een relatieblad krijg je gratis en voor niks.

Het kwartaalblad Insteek is een platform voor marketing- en communicatiespecialisten en wordt verzonden aan bedrijven en organisaties, klanten en relaties. Met het magazine willen we op het niveau van een vakblad zoveel mogelijk praktische toegevoegde waarde bieden in de vorm van kennis en ervaringen. Insteek biedt inhoud, maar wel in een onderhoudende en verrassende vorm, met de nadruk op mensen die de communicatie gebruiken en maken. Klanten en relaties worden actief betrokken bij de inhoud. Insteek is een afspiegeling van wat wij en onze partners in hun vakgebied te bieden hebben.

We maken Insteek samen met Jaap de Jong, Pielkenrood Public Relations, Fotografie Bart Homburg, Geldof Film en Koopmans’ Drukkerij.

Er is een digitale versie van Insteek beschikbaar op www.insteek.nl